30 december 2015
De dag van de beklimming van de Tafelberg. Vanmorgen na het ontbijt zijn we gelijk vertrokken, lekker op tijd dachten we. Genoeg vocht in de rugzakken mee (3,25 liter) en daar gingen we. Ook nog maar truien ingepakt omdst we overal hadden gelezen dat het koud op de berg kon zijn en dat het weer heel snel om kon slaan. We moesten eerst met de auto naar de kabelbaan rijden. Dan nog ongeveer 800 meter verder rijden om de auto te parkeren en daar konden we het pad (Platteklip Gorge) vinden die wij omhoog zouden lopen.
Er zijn verschillende routes omhoog maar deze zou het makkelijkste te lopen zijn, maar zou toch nog 2 à 2,5 uur duren. Onderweg kwamen we echter al in de file te staan en de weg naar de kabelbaan was zelfs afgesloten. De wachttijd om naar boven te gaan was nu al 2 uur, maar daar hadden wij geen last van. De auto moesten we nu ergens langs de kant van de weg zetten. Een shuttlebus zou ons verder omhoog brengen. Medewerkers van de shuttlebus raadde af om te voet naar boven te gaan. Het was echt veel te warm om te lopen. En wij nog maar denken dat we vroeg waren. Niet dus, we kwamen weinig mensen tegen die ook nog gingen lopen, maar we wilden toch. Helaas ging de shuttlebus niet verder dan de kabelbaan dus het stuk naar het beginpunt van de wandelroute moesten we ook nog lopen. Bij de kabelbaan stonden lange rijen met mensen te wachten. Ook als je online al een kaartje had gekocht moest je toch nog een tijd in de rij staan. Toen wij eenmaal waren aangekomen bij het beginpunt van het wandelpad nog een laatste plasstop gemaakt en daar gingen we. Maar jee, wat was het zwaar. Er was wel een soort van pad omhoog, maar dit was gemaakt van allemaal rotsblokken. Grote, kleine, alles door elkaar. Na 10 minuten dacht ik al, dit haal ik nooit. Het was lastig voor mij om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Moest er gewoon bijna van spugen en zei dat René maar alleen moest gaan, ik ging wel terug. Maar nee, we hebben doorgezet. Hebben heel rustig aan gedaan en heel veel gerust en veel gedronken onderweg. Onderweg zag je natuurlijk een prachtig landschap. Hoe hoger je kwam hoe beter je alles zag. Op een gegeven moment zag je Robbeneiland helemaal liggnen, dan sta je echt wel hoog! Veel mensen kwamen ook de berg weer afgelopen. Dan vroegen we, zijn we al op de helft? Dan was het antwoord vaak nog nee..... Maar op een gegeven moment werd het toch ja, en zelfs dat we op 75 % zaten. Dat gaf wat moed. Vaak verder we ook ingehaald door anderen, of zagen we steeds dezelfde mensen bij rustplekken. Meer naar boven kwamen er op een gegeven moment ook rustplekken in de schaduw, tegen koude rotsen aan. Heerlijk. Hier werd het ook weer wat zwaarder omdat de rotsblokken groter werden en je dus hogere stappen moest maken. Zwaar dus. En toch liepen er ook kinderen omhoog, zelfs een jochie van 5 jaar hadden we gezien, knap hoor. En zonder zeuren liep hij omhoog.
Op een gegeven moment hoorde we muziek. Dat was bijzonder. Ergens naast het pad zat een Afrikaanse jongeman muziek te maken op een xylofoon van bamboestokken. Je bent er bijna, zei hij. Yeah!!! Even uitgerust en het laatste water opgedronken. De muzikant een fooi gegeven en daar gingen we weer. Het laatste stukje. Op het eind van dit wandelpad naar boven zou een cache leggen. Dit zou bij een stenen troon zijn. Op een gegeven moment zagen we wel iets wat van een stenen troon. Zou het dan toch?? Ja hoor, cache gevonden en gelogd! Ennnnnnn we hebben het gehaald. Nog een klein stukje omhoog langs kettingen totdat we echt bovenop de Tafelberg liepen. We did it!!! 4 uur later, maar gered. Wat een prestatie. Onderweg hoorden we al dat er een rij van 1 uur stond voor drinken en een rij van 5 uur om met de kabelbaan naar beneden te gaan. Ach, we zagen wel. Lopend terug gingen we zeker niet. Naar beneden is ook heel zwaar door de grote stappen die je moet nemen, dus dit was geen optie. Desnoods de zonsondergang op de Tafelberg bekijken en anders daar overnachten. Alleen Lena wist wel waar we waren dus de politie zou ons wel gaan zoeken. Maakte ons allemaal niets uit. We hadden het gehaald! Wat was het bijzonder om bovenop de berg te lopen. Een hele grote platte berg. Ongelooflijk. En het uitzicht, het was prachtig. Het weer was geweldig dus we konden alles goed zien. En koud, nee dat was het zeker niet. Dorst, dat hadden we. We kwamen al vrij snel een tentje tegen dat frisdrank verkocht. Er stond een rij, maar iedereen bleek op ijs te wachten. Ze hadden verder alleen nog sportdrank. Daarvan wat ingeslagen. Er stond ook nog water. Ja, maar dat was niet koud, zei de verkoopster. Haha, maakte ons wat uit. Ons water was ook steeds warm op de berg. In totaal hebben we dus 8 liter vocht op met deze wandeling. En nog hoefden we niet naar de wc, haha.
Zo hebben we boven op ons gemak alles bekeken, foto's gemaakt en kaartjes gekocht voor de kabelbaan. Omdat er toch nog een lange wachtrij was om met de lift naar beneden te gaan en omdat we ondertussen toch wel trek hadden gekregen, besloten we om in het café wat te eten. Het volle bord was best te doen en hebben het buiten op het terras opgegeten. Na deze lunch/diner stop had Sandra nog een tweede cache gespot. Een TravelBug hotel. Helaas zat er geen TB in die naar Europa moest dus we hebben niets meegenomen om in Nederland te droppen. Na deze cache te hebben gelogd in het logboek hadden we besloten we maar aan te sluiten in de rij voor de kabelbaan die inmiddels iets kleiner was geworden. We sloten aan bij Nederlandse studenten die in Zuid-Afrika op stage bleken te zijn, maar nu van hun vakantie genoten. De hele wachttijd van 1 à 1,5 uur ging door de gezellige gesprekken ongemerkt toch snel voorbij.
Eenmaal in de gondel van de kabelbaan ging het snel naar beneden. Tijdens de rit draait de binnenkant rond, dus je hoefde van het uitzicht niets te missen. Eenmaal beneden stond de pendelbus er nog niet om ons naar beneden te brengen, dus we besloten om dan ook nog maar naar beneden te lopen. We zijn met zo'n prestatie op zak niet meer kapot te krijgen. Even uitlopen naar de auto. Beneden kwamen we tegelijk aan met de pendelbus en zwaaiden we nog even naar de vertrekkende studenten.
Daarna snel naar de lodge want wat waren we vies! Daar aangekomen zijn we zonder eerst te douchen maar in het zwembad gedoken. Bah, wat lekker!
Op deze laatste avond wilden we toch ook nog even de zonsondergang meemaken, dus snel douchen en aankleden. Met nog wat extra vocht zijn we naar dezelfde plek gereden als waar we vanochtend begonnen, maar nu konden we ontspannen vanaf een helling de zonsondergang bekijken. Romantiek ten top ;-).
Na terugkomst in de lodge bleek het nog zo warm te zijn op onze kamer dat we alles open hebben gezet en nog even buiten bij het zwembad hebben gezeten om de foto's en de verhalen bij te werken onder het genot van een restje wijn. En toen ging voor de laatste keer in Zuid-Afrika het licht uit.