Vakantie 2015 - Zuid-Afrika

Om 8.00 uur zaten we weer netjes aan het ontbijt zodat we om 9.00 uur op pad konden gaan. Vandaag stond het Kaapse schiereiland op het programma. TomTom gaf ongeveer 45 km aan naar het zuidelijkste puntje van het Afrikaanse continent dus dat zou een relaxed dagje moeten worden. Met een paar stops onderweg bij wat bezienswaardigheden zouden we bijtijds bij ons laatste vakantie adres aankomen. Badkleding bij de hand want aan de Atlantische kant zouden genoeg rustige strandjes zijn.

Het begin van de tocht verliep voorspoedig en we stopten af en toe om een foto te schieten van een mooi plekje. Ook nog even bij 'onze' supermarkt, de Pick-and-Pay, een broodje en wat kaas gehaald voor een lunch onderweg. Het werd echter steeds drukker op de weg, waarbij op de nauwe straatjes hier en daar wat opstoppingen ontstonden.
De eerste grote stop was de pinguïn colonie op Boulders Beach in Simon's Town. Na een stukje file naar een parkeerplaats moesten we een stukje lopen naar de ingang van het Nationale Park. Na betaling van de entree kon je via houten loopbruggen tot vlakbij de pinguïns komen, die zich nergens iets van aantrokken. Een aantal van hen zaten op nesten hun eieren uit te broeden. Erg mooi om te zien allemaal.
Na de nodige foto's geschoten te hebben vervolgden we snel onze weg want stiekem was het toch alweer lunchtijd geworden. Opeens stonden we stil, midden op de route naar de Kaap. Wat was er aan de hand?
We zagen enkele auto's al omdraaien. Hmmm. Voetje voor voetje, auto voor auto kwamen we vooruit. We besloten maar om in de file ons broodje op de eten. Het bleek uiteindelijk een file naar de ingang van het Nationale Park te zijn. We hebben er anderhalf uur over gedaan om binnen te komen!
Na een groep bavianen ontweken te hebben moesten we stoppen bij de parkeerplaats ... Van hieruit reed er een gratis pendelbus naar Cape Point, omdat daar de parkeerplaats al lang vol was. Na een korte rit werden we bij de tram omhoog afgezet, maar we besloten naar de vuurtoren omhoog te lopen. Het was een mooie zware tocht naar boven, maar het uitzicht was geweldig. Heel apart om zo op Cape Point te staan. Aan de ene kant zag je de Indische Oceaan en aan de andere kant de Atlantische Oceaan. Iets voor ons zagen we echter nog een rots waar we mensen op zagen. Hee, kun je dan nog verder. Een Nederlandse vrouw zei dat voor die punt de oude vuurtoren lag en dat je daar via een wandelpad kon komen. Ja, wat dacht je, dat wilden wij ook natuurlijk. De vrouw had ons het pad gewezen. Er stond alleen een bord bij dat je er in totaal (heen en terug) 1,5 uur over zou doen. Hmmm, het werd al later, maar ja, we hadden in ons achterhoofd de Storm River Mouth Trail in Tsitsikamma in ons achterhoofd waar ze ook zeiden dat we er een uur over zouden doen en daar waren we ook met 10 minuten. Dus we gokten het erop. De weg liep een stuk naar beneden, dus dat moesten we straks weer omhoog, maar het was allemaal goed te doen. Het was prachtig om zo bij de rand van de rotsen en door de natuur te lopen. En de beloning was natuurlijk helemaal leuk. Helemaal op het zuidelijkste puntje van Afrika! En daar beneden stond inderdaad de oude vuurtoren. Een kleine vuurtoren, veel lager dan de rotsen, dus je snapte nu wel dat er vroeger om de Kaap veel schepen vergingen. Na de nodige foto's te hebben gemaakt hebben we de weg naar boven weer beklommen en we waren met een half uur uit en terug! Ondertussen hadden we ook nog steeds even de geocache in de gaten gehouden. Er moest er hier 1 liggen en dat zou toch wel speciaal zijn als we die konden vinden. Echter, hier op Cape Point bleek hij niet te liggen. Iets verder lag Kaap de Goede Hoop, dus daar gingen we ook nog langs. Eerst nog de terugweg naar het busje gelopen, daar even bijgetankt met drinken en toen werden we naar de auto gebracht. Op naar Kaap de Goede Hoop!
Je hebt dus Cape Point en Cape of Good Hope. Maar wat is nu echt het zuidelijkste puntje. Voor ons is dat toch wel Cape Point. Op het bord bij Cape of Good Hope staat het meest zuid-westelijke puntje van Afrika. Het kan dus allebei.
Toen we bij Kaap de Goede Hoop aankwamen hebben we eerst de lodge weer moeten bellen dat we 17.00 uur niet gingen halen (verrassend). Daarna moest er natuurlijk eerst een foto worden gemaakt bij het meest gefotografeerde bord van Zuid-Afrika. Het was daar ook erg druk dus dat lukte niet om alleen op de foto te komen. Daarna de coördinaten van de cache erbij gepakt en gaan zoeken. Verschillende stukken rotsen, verschillende hoogtes, alle tips geprobeerd, de dassies (uit de kluiten gewassen cavia's) getrotseerd. Kortom, heel veel gevaar voor eigen leven gehad. Prachtige stukjes gezien en op gestaan zo op het einde van de Kaap. Heel veel zwarte rotsen met een geel dak (dit was de hint) gezien en heel lang gezocht. Maar....... we konden hem echt niet vinden. Wat een domper zeg. De kers op de taart met slagroom misten we nu net. Heel jammer, maar ja, er zijn zoveel rotsen en hoogteverschillen, maar toch..... Goede reden om een keer terug te gaan.
Terug gaan, dat werd wel tijd ja. We wilden Chapman Peaks drive ook nog doen. Die tolweg was volgens de reisgids één van de mooiste routes ter wereld en dat moest je zeker gedaan hebben. Nou dat kan er dan ook nog wel bij. Inderdaad een schitterende route langs de rotsen op smalle weggetjes. Na de tol betaald te hebben zijn we maar snel doorgereden naar onze lodge, alles bij elkaar nog een uur rijden.
Bij de lodge werden we hartelijk ontvangen door onze Duitse gastvrouw Lena. Na een welkomst drankje hebben we de bagage uit de auto gehaald en zijn we nog uit gaan eten bij een resaurantje op de hoek van de straat. Wel een hele opgave vanwege de zeeeeeeer steile klip terug naar de lodge.

P.S.
Mochten jullie jezelf afvragen waar de foto's blijven; die mogen we op verzoek van de eigenaren niet uploaden in verband met de datalimiet op het internet abonnement. Dat zullen we dus doen als we weer thuis zijn!