Vakantie 2015 - Zuid-Afrika

Vandaag is het een feestdag in Zuid-Afrika. Het is de nationale dag van de verzoening. Iedereen is vrij en ook de vakantieperiode begint. De scholen zijn gewoon ook 6 weken gesloten. De verwachting is dat het hier nu wel wat drukker gaat worden overal. In de zomer hier (als het bij ons dus winter is) komen de meeste vakantiegangers uit Zuid-Afrika zelf. In het winterseizoen (zomer bij ons) komen er meer buitenlandse vakantiegangers. De meeste buitenlandse vakantiegangers komen wel uit Nederland.

Vanmorgen konden we een beetje uitslapen. Het weer zag er prima uit. Heel wat anders dan de afgelopen twee dagen, dus dat was heerlijk. De villagetour stond pas om 9.00 uur op het programma. Een kwartier van te voren dus weer melden. Eerst op ons gemak even lekker ontbeten. We vragen ons wel af waarom alle tafels in het restaurant zijn gedekt. Er is steeds bijna niemand. Daarna even bij de receptie geïnformeerd wat de safarimogelijkheden zijn voor vrijdag. Vrijdag staat er namelijk niets op het programma en eigenlijk willen we nog wel een keer het park in. Morgen zijn we ook wel de hele dag op pad maar dat is niet het Krugerpark in, maar een panoramaroute. Wij willen eigenlijk nu nog met de mountainbike of lopend het park in. Er zou geïnformeerd gaan worden wat er mogelijk was.

De excursie van vandaag ging door de townships van Phalaborwa. De gids Sammy leidde ons rond en verrassend, we waren weer de enige twee gasten van vanmorgen. We vertrokken in een dicht busje.  Jammer genoeg niet met een open jeep, maar later zagen we wel dat je die auto's in de townships helemaal niet ziet, alleen maar dichte auto's en busjes.

Onze gids heeft veel verteld over de mensen die hier in Phalaborwa leven, wonen en werken. Te veel om hier allemaal uitgebreid te schrijven. Maar onder andere over drie mijnen die hier zijn en die werk boden aan veel mensen. Die mijnen deden ook wat voor de gemeenschap zoals het bouwen van voetbalvelden en een gemeentehuis, maar sinds de regering één van de mijnen heeft verkocht aan China is dat ondanks eerdere beloftes veranderd. Mensen verliezen hun baan aan Chinezen die hier naar toe komen. De laatste dagen waren er protesten waar we de gevolgen nog van hebben gezien. Alle toegangswegen naar de mijnen waren afgesloten en wie daar problemen mee had werd daarvoor gestraft, getuige een uitgebrande pickup die uitgebrand op zijn kant lag.

Maar hij vertelde ook over Amarula, de Mandela huisjes, de voorzieningen en de verschillen tussen villages en townships.

We zouden nog een radiostation bezoeken wat erg belangrijk was in de omgeving (500.000 luisteraars), maar dat was vanwege de feestdag niet open. Waarschijnlijk waren ze ergens op locatie.

Daarna zijn we doorgereden naar een ziekenhuis en een vluchtelingenkamp van mensen uit Mozambique.

Ook zijn we nog bij het huis van Sammy wezen kijken. We hadden verwacht dat hij als gids wel een beroep met een redelijk salaris zou hebben, tenminste dat waren we gewend van onze reis naar Indonesië. Hier is dat echter anders. Een kaal stenen huisje, waarvan hij de stenen zelf heeft gemaakt. Hij had al wat extra bouwmaterialen gespaard om in de toekomst een aanbouw te maken, zodat hij naast vrouw en twee zoons, ook zijn derde en oudste zoon onderdak kon bieden. Uiteindelijk doel zou een huis met een spoeltoilet worden, maar daarvoor moest hij dan nog wel zelf de aansluiting op het hoofdriool maken. Deze wijze van wonen zie je overal, alles is in aanbouw en met apart buitentoilet.

Omdat René eerder verteld had dat hij in een ziekehuis werkt, zou hij proberen of we in een medische kliniek konden kijken. En ja hoor, na goedkeuring mochten we naar binnen. Wat we daar zagen kon je haast niet geloven. Via een smal gangetje met kasten en dozen vol papieren medische dossiers kwamen we bij verschillende kleine hokjes. We kregen een korte rondleiding door een zuster van enorme omvang. Er was één kein kamertje voor bevalingen. Twee onderzoekskamers en twee verpleeg kamertjes met ieder 3 bedden; mannen en vrouwen apart. Patiënten mochten maximaal 1 nacht in de kliniek blijven omdat er niet 24 uur per dag een dokter aanwezig was. Hadden ze meer zorg nodig dan werden ze vervoerd naar het hospital.  Ik heb welgeteld twee medische toestellen gezien; één bloeddrukmeter en één warmtebedje voor een pasgeborene. Oh nee, ik zou bijna de onderzoekslamp vergeten, een oude bureaulamp aan een spijker opgehangen met een spaarlamp er in. We zagen hele oude bedden, de operatiekleding hing te drogen in de wind. Niet te geloven. Verder was alles oud en hard toe aan een kwast verf. Erg mooi om te zien. Erg mooi om die verschillen met Nederland te zien. Je snapt nu dat afgeschreven Nederlandse ziekenhuisapparatuur naar dit soort landen wordt gebracht. Voor de begrippen van hier is dat dan vreselijk modern.

Toen was het tijd om weer terug te gaan naar de lodge waar we weer met handdoekjes werden opgewacht. We zijn maar meteen doorgelopen naar de traditionele Afrikaanse lunch. Die kenden we achteraf gezien al wel van gisteren. Het was pap (fijngemalen en gekookte mais) met een pittig bonenprutje en voor mij een stukje worst er bij. De bonen en worst smaakten goed, maar de pap is eigenlijk meer voor de maagvulling, het proeft eigenlijk nergens naar.

In de receptie werd ook duidelijk dat we vrijdag nog op safari konden. De fietssafari ging het niet worden. Er zou iets met de fietsen zijn. Niet zo gek als je je bedenkt dat fietsen hier eigenlijk niet gebeurt. We hebben vandaag welgeteld 2 mensen op een fiets voorbij zien komen. Vrijdag gaan we dus om 5.00 uur op pad voor een zogeheten bushwalk. Een wandelsafari met 2 gidsen die met geweren voorop lopen. Één geruststelling. Sinds de opening van het park is er nog nooit een toerist gedood door een wild dier. Wel is er een keer uit voorzorg een olifant en een buffel doodgeschoten :-/. Best spannend dus....

Vanmiddag hebben we lekker aan het zwembad gelegen en daarna een rondje door het park gemaakt om wat foto's te schieten. Na een lekkere douche, hebben we weer heerlijk gegeten in het restaurant.

Morgen moeten we weer vroeg op voor een mooie tocht door de Blyde River Canyon.